De wetgever heeft het de werkgever wel erg moeilijk gemaakt om deze administratieve belasting tot het minimum te beperken:

• In tegenstelling tot bijvoorbeeld de spaarloonregeling, die de werkgever zelf initieert, heeft iedere werknemer een individueel recht om een levensloopregeling te starten.
• De werknemer kan hier op ieder gewenst moment mee beginnen.
• De werknemer kan ieder jaar opnieuw opgeven welk percentage van het loon (tot 12%)
  hij wil sparen.
• De werknemer kan een instelling naar eigen keuze opgeven.
• De werkgever kan collectieve afspraken maken, maar wanneer de werknemer hier niet aan deelneemt, mag dit geen nadeel geven voor die werknemers. Het collectieve contract
  mag natuurlijk wel voordelen geven boven een individuele regeling.
• De werkgever mag een bijdrage storten in de levensloopregeling van de werknemers.
  Daar zijn echter wel voorwaarden aan verbonden:
  • De werkgever moet deze bijdrage aan alle deelnemers van een levensloopregeling geven.
  • Zelfs wanneer een werknemer niet deelneemt aan een levensloopregeling, moet de werkgever eenzelfde bijdrage aan die werknemer betalen, maar dan als brutoloon.
  • De werkgever mag geen nadere eisen koppelen aan het opnemen van verlof.
  • De werkgever mag evenmin eisen stellen aan de instelling waar moet worden gespaard.

Het komt er eigenlijk op neer dat hooguit de voordelige voorwaarden van een collectief contract, de werknemers zou kunnen stimuleren hiervoor te kiezen. Wellicht dat de werkgever wel een bijdrage zou kunnen overwegen, maar dat laat afhangen of een groot deel van de populatie bij één en dezelfde instelling gaat sparen. Dus een bijdrage voor iedereen of helemaal niets. Het Ministerie is echter desgevraagd van mening dat een dergelijke handelwijze in strijd is met de strekking van de wet en de individuele keuzevrijheid van de werknemer beperkt, dan wel ontoelaatbaar beïnvloedt. Het is overigens de Belastingdienst zelf, die in eerste instantie een standpunt in zal nemen of een dergelijke wijze van benaderen wel fiscaal gefaciliteerd zal worden. De rechter is uiteindelijk degene, die oordeelt in hoeverre regelingen binnen het wettelijk kader passen.