Hoofdlijnen

 

        In hoofdlijnen komt de Wet levensloopregeling op het volgende neer:

• Per 2006 kan de werknemer sparen voor een periode van onbetaald verlof of al vóór 65 jaar te stoppen met werken.
• Een levensloopregeling moet schriftelijk worden vastgelegd. Ieder jaar moet de werkgever een verklaring hebben van de werknemer of deze meedoet aan de levensloopregeling of aan de spaarloonregeling.
• Jaarlijks mag maximaal 12% van het brutosalaris worden gepaard voor verlof. Het totale spaartegoed mag 210% zijn. Dat is 2,1 jaar verlof met volledig inkomen of drie jaar verlof met 70% van het inkomen. Is de werknemer 50 jaar of ouder? Dan kan hij extra snel sparen voor levensloop, maar ook in dit geval nooit meer dan 210% van zijn laatst bekende jaarloon.
• Om dat percentage niet te overstijgen moet de werkgever controleren hoeveel iedere werknemer aan levensloopsaldo heeft gespaard. Wanneer een werknemer voorheen bij meerdere werkgevers heeft gespaard (en bij meerdere instellingen), dan moet de werkgever het totale bedrag weten.
• De werkgever is verantwoordelijk voor een juiste inhouding en afdracht van de heffing in de opbouwfase, maar ook in de afbouwfase.
• De werkgever moet de storting uiterlijk in de derde kalendermaand na het verzoek van de werknemer effectueren.
• Neemt de werknemer verlof op met behulp van zijn levenslooptegoed, dan mag hij het tegoed blijven aanvullen tot het maximale percentage.
• De werknemer betaalt geen belasting over het geld dat hij spaart in de levensloopregeling. Dit wordt niet gezien als vermogen, dus geen box-3-heffing. Wanneer de werknemer het tegoed opneemt, is hij wel belasting verschuldigd als loon uit tegenwoordige arbeid, dus inclusief de arbeidskorting.
• Voor de werknemer wordt  door de werkgever wel WW- en WAO-premie betaald over de inleg. Sparen via de levensloopregeling heeft daardoor geen gevolgen voor de hoogte en duur van een WW- of WAO-uitkering. 
• Bij opname van het tegoed krijgt de werknemer, ongeacht het bedrag dat gespaard wordt, een belastingkorting van maximaal € 199 voor elk jaar dat is gespaard. Dit houdt in dat de werkgever het aantal jaren dat gespaard is moet bijhouden. Zodra de werknemer voor het opnemen van onbetaald verlof het spaargeld van de levensloop gaat aanspreken, wordt voordat het bedrag wordt belast, eerst de heffingskorting toegepast. De heffingskorting kan nooit meer bedragen dan het opgenomen levensloopbedrag.
• Anders dan bij pensioen geldt de heffingskorting niet als het levensloopsaldo wordt uitbetaald, zonder dat er sprake is van het opnemen van onbetaald verlof.
• De werkgever kan meebetalen aan de levensloopregeling. Dat mag van de Belastingdienst alleen, als de werkgever geen voorwaarden stelt aan het moment van opname van verlof en de werkgeversbijdrage ook wordt betaald aan werknemers die niet meedoen aan een levensloopregeling. 
• Werkgevers en werknemers kunnen afspraken maken over een collectief contract voor een levensloopproduct met een bank, verzekeraar of dochteronderneming van een pensioenfonds. Deelname aan dit collectieve contract is echter niet verplicht.
• Een werknemer kan meedoen aan of de levensloopregeling of de spaarloonregeling. Meedoen aan beide regelingen staat de fiscus niet toe. Elk jaar moet opnieuw een keuze worden gemaakt voor de levensloop- of spaarloonregeling.
• Als een werknemer de levensloopregeling gebruikt voor ouderschapsverlof, krijgt hij een belastingvoordeel.
• Om ook ouderen in staat te stellen voldoende saldo op te bouwen om van de levensloopregeling gebruik te maken, kunnen werknemers tussen de 51 en 56 jaar extra inleggen. (Werknemers die op 1 januari 2005 55 jaar of ouder waren, houden hun VUT en prepensioen.)
• Het is mogelijk dat een werknemer 210% van het laatstverdiende loon heeft gespaard en vervolgens minder gaat werken of een baan met een lager salaris accepteert (demotie). In dat geval hoeft het gespaarde bedrag boven de 210% van het nieuwe salaris niet te worden teruggestort, maar mag het onbelast op de rekening blijven staan. Het is dan echter niet meer mogelijk om bij te storten.