Regelgeving

 

De levensloopregeling is bedoeld om een periode van verlof mogelijk te maken, waarbij werknemers hun verlofrechten zelf financieren. De levensloopregeling kan daarom niet los worden gezien van de verlofregelingen in een bedrijf. Vakantie en verlof is geregeld in de wet, maar bedrijven mogen van deze wetten afwijken. In plaats van het doorbetalen van loon kan het verlof worden gefinancierd uit de levensloopregeling. In geval van ouderschapsverlof ontvangt de werknemer bovendien een fiscale tegemoetkoming. De werkgever kan de vakantie- en verlofregels binnen zijn bedrijf zo opstellen dat de financiering van deze tijd grotendeels bij de werknemer komt te liggen in plaats van bij de werkgever (wat het geval is in de standaardregeling). Een werkgever is niet verplicht een reglement te maken voor de levensloopregeling zelf, die immers een individuele regeling is. Wel moet de instelling waar de werknemer zijn spaarbedragen in de levensloopregeling stort, een reglement verstrekken.
Hierin moet worden opgenomen:

• de instelling waar de regeling wordt gehouden;
• het doel van de regeling;
• een bepaling dat de aanspraken niet kunnen worden afgekocht, vervreemd, prijsgegeven of voorwerp van zekerheid kunnen worden;
• een bepaling waarin de werknemer schriftelijk verklaart of en in hoeverre deze ook elders een levensloopregeling heeft getroffen;
• een bepaling dat de werknemer verklaart niet in hetzelfde jaar ook deel te nemen aan een spaarloonregeling.

Wel is het verstandig dat de werkgever een verlofreglement opstelt. In tegenstelling tot het sparen voor de levensloopregeling is het verlof geen wettelijk recht. De werkgever hoeft niet op voorhand in te stemmen met het voornemen van de werknemer om verlof op te nemen. Dat geldt natuurlijk niet voor verlof waarop de werknemer wettelijk gezien recht heeft, zoals ouderschapsverlof en zorgverlof. In de Wet arbeid en zorg (van 1 december 2001) zijn de rechten van diverse verlofregelingen opgenomen.